De Verhalen Die We Vertellen

Stel je voor dat alle versleten, onware, pijnlijke hoofdstukken van ons leven tot rust komen en de mooie, unieke stukken van wie we zijn naar boven komen. Stel je voor dat de verhalen die we vertellen ons terugbrengen naar ons ware zelf, naar elkaar. Stel je voor dat ze vertellen over hoe we liefhadden en verloren en ons best deden. Hoe we alles zagen, zelfs de delen die pijn doen.

Jo's nieuwe boek, The Stories We Tell, nodigt ons uit op een authentieke en diep kwetsbare reis door haar verhaal—en helpt een licht te werpen op de schoonheid van ons eigen verhaal—waarbij we worden begeleid om de gewichten los te laten die ons tegenhouden, zodat we ons verhaal in waarheid kunnen leven en delen.

We hebben allemaal wel eens anker geworpen op plekken die ons een tijd lang pasten: een stad, een perspectief, een leugen die we voor waarheid aanzagen. Dit boek is een uitnodiging voor een soort leven waarin je weet hoe je datgene wat je gelooft—over jezelf en de stille werelden achter de mensen die je tegenkomt—met genade en open handen kunt vasthouden. Om je verhaal te zien als groter dan iets uit het verleden of de toekomst, maar voor alle schoonheid en vreugde en hoop die het vandaag bevat.

Het is een uitnodiging om de balans op te maken van de hoofdstukken die je hebt geleefd—het goede en het slechte, het mooie en het lelijke—het goud eruit te halen en alleen dat mee te nemen. Laat het je voeten vertragen en je leven in beweging stabiliseren, zodat je kunt zien waar je vandaag staat vanuit een nieuw perspectief. Niet langer door vermoeide of onzekere ogen, maar door een lens die overloopt van hoop.

—————

“De enige manier om los te komen was door mijn verhaal te herschrijven. Want er gebeurde iets elke keer dat mijn pen stopte: Het was alsof mijn ziel terugkeerde naar mijn lichaam. Alsof de diepste delen van mij die waren geraakt en overstemd door al die onzin die ik de wereld liet me wijsmaken over wie ik was, weer naar de oppervlakte kwamen. En wat overbleef was alleen wat echt en waar was. Ik stond eindelijk in de volheid van mijn verhaal. Ik voelde hoop. Ik voelde me compleet. Ons verhaal kan ons openbreken, maar het zet ons ook weer in elkaar.

We hebben allemaal een verhaal te vertellen. Dit is toevallig het mijne—elk hoofdstuk een venster naar wie ik ben, de reis die ik maak en het seizoen waarin ik me nu bevind. Omdat dit mijn verhaal is, zul je je er misschien niet altijd in herkennen, of het zal voelen alsof je in een spiegel kijkt. Wat we ook gemeen hebben en welke verschillen er ook tussen ons liggen, ik hoop alleen dat mijn verhaal een licht kan werpen op de schoonheid van het jouwe. Dat mijn eigen zielenwerk iets in jou zal aanwakkeren. En dat tegen de tijd dat je aan het einde van mijn verhaal bent, je ook de prachtige beginpunten van je eigen verhaal in handen hebt.

Een verhaal dat alleen jij kunt vertellen. En ik hoop dat je dat zult doen.”
-Joanna