Historie, które opowiadamy

Wyobraź sobie, że wszystkie zużyte, nieprawdziwe, bolesne rozdziały naszego życia zaczynają cichnąć, a piękne, niepowtarzalne elementy tego, kim jesteśmy, zaczynają się wyłaniać. Wyobraź sobie, że historie, które opowiadamy, przywracają nas do naszego prawdziwego ja, do siebie nawzajem. Wyobraź sobie, że mówią o tym, jak kochaliśmy, traciliśmy i staraliśmy się jak najlepiej. Jak widzieliśmy wszystko, nawet te bolesne części.

Nowa książka Jo, „The Stories We Tell”, zaprasza nas w autentyczną i głęboko osobistą podróż przez jej historię – i pomaga rzucić światło na piękno naszej własnej – prowadząc nas do uwolnienia się od ciężarów, które nas powstrzymują, abyśmy mogli żyć i dzielić się swoją historią w prawdzie.

Każdy z nas zapuścił kotwicę w miejscach, które na jakiś czas były dla nas odpowiednie: w mieście, perspektywie, kłamstwie, które wzięliśmy za prawdę. Ta książka to zaproszenie do życia, w którym potrafisz trzymać to, w co wierzysz – o sobie i o cichych światach kryjących się za ludźmi, których mijasz – z łaską i otwartymi dłońmi. Aby widzieć swoją historię jako coś większego niż jakakolwiek przeszłość czy przyszłość, ale dla całego piękna, radości i nadziei, jakie niesie dziś.

To zaproszenie do podsumowania rozdziałów, które przeżyłeś – tych dobrych i złych, pięknych i brzydkich – wyłowienia tego, co wartościowe, i zabrania tylko tego dalej. Niech spowolni twoje kroki i ustabilizuje twoje życie w ruchu, abyś mógł zobaczyć, gdzie jesteś dzisiaj, z nowej perspektywy. Już nie przez zmęczone czy niepewne oczy, ale przez soczewkę przepełnioną nadzieją.

—————

„Jedynym sposobem na uwolnienie się było przepisanie mojej historii. Ponieważ za każdym razem, gdy moje pióro się zatrzymywało, działo się coś: jakby moja dusza wracała do mojego ciała. Jakby najgłębsze części mnie, które zostały poturbowane i zagłuszone przez całe to gówno, które pozwoliłam światu wmówić mi o tym, kim jestem, wypływały na powierzchnię. I pozostawało tylko to, co było prawdziwe i autentyczne. W końcu stałam w pełni mojej historii. Poczułam nadzieję. Poczułam się pełna. Nasza historia może nas roztrzaskać, ale także składa nas z powrotem do kupy.

Każdy z nas ma historię do opowiedzenia. Ta jest moja – każdy rozdział to okno do tego, kim jestem, w jakiej podróży jestem i w jakim sezonie teraz jestem. Ponieważ to jest moja historia, może nie zawsze będziesz się z nią utożsamiać, a może poczujesz się jak w lustrze. Cokolwiek nas łączy, a cokolwiek dzieli, mam tylko nadzieję, że moja historia pomoże rzucić światło na piękno twojej. Że moja własna praca nad duszą poruszy coś w tobie. I że zanim dotrzesz do końca mojej historii, będziesz także trzymać piękne początki swojej własnej.

Historię, którą tylko ty możesz opowiedzieć. I mam nadzieję, że to zrobisz.”
-Joanna